%%bgcolor white
%%scale 0.80
%%measurenb 0
%%rightmargin 0.8cm
%%staffsep 1.5cm
%%pagewidth 21cm
%%topspace 0cm
%%leftmargin 0.1cm
%%topmargin 0cm
%%botmargin 0.5cm
%%sysstaffsep 1.0cm
%%composerspace 0
%%staffscale 1.5
%abc-2.2
%%writefields Q false
%%beginps
/caret{2 copy M -2 8 RM 2 3 RL 2 -3 RL stroke
/Helvetica 8 selectfont M -2 1 RM show}!
%%endps
%%deco c1 3 caret 10 3 3 1
%%deco c2 3 caret 10 3 3 2
%%deco c3 3 caret 10 3 3 3
%%deco c4 3 caret 10 3 3 4
%%deco c5 3 caret 10 3 3 5
%%deco c6 3 caret 10 3 3 6
%%deco c7 3 caret 10 3 3 7
%%deco c8 3 caret 10 3 3 8
%------------------------------------
%horizontal bracket
%------------------------------------
%%beginps
/h_brackets_z {
moveto -6 3 rmoveto
gsave
2 2 rmoveto
0 -4 rlineto
12 add 0 rlineto
0 4 rlineto
stroke
grestore
} def
%%endps
%%deco h_br( 7 - 10 0 0
%%deco h_br) 7 h_brackets_z 20 0 0
%%titleleft 1
%%musicspace 0
%%composerspace 0
%%stretchlast 1
%%staffsep 66pt
%%vocalspace 18
%%titlefont Times-Bold 16
%%vocalfont Times 14
%%measurefont Times-Italic 12
%%annotationfont Times 8
Napels in mineur en majeur
In klassieke muziek is in een cadens II6 in mineur zeer gebruikelijk. In de Barok kwam men tot de ontdekking dat het akkoord een bijzonder emotionele lading kreeg als de grondtoon ervan (dus niet de bastoon) chromatisch verlaagd werd om dalende leidtoon te worden voor de tonica. Deze vorm van II6 heet Napels (becijfercode: N(6)) en omvat dus de verlaging van de 2e trap in mineur:
%%stretchlast 1
X:1
T:
M:C|
L:1/2
%%MIDI program 79
Q:1/1=72
V:1 clef=treble
V:2 clef=bass
%%staves {1 2}
K:Dm
%%annotationfont Times 14
V:1
[FAd] | [GB_e] [=EA^c] | [FAd]2 |]
V:2
D | G, A, | D,2 |]
w: I N6 V I
In oudere muziek maakt het akkoord meestal deel uit van een cadens, en ligt de verlaagde toon in de melodiestem. Deze daalt in de regel -eventueel via de tonicatoon- verder naar de leidtoon en vormt zo een melodische verminderde terts (es-cis in het voorbeeld), die oplost in de tonica. De melodische en tonale spanning (de es in het voorbeeld 'vloekt' met de e in V) is zo groot, dat meestal helemaal niet opvalt dat het akkoord een omkering van een grote drieklank is: de context maakt dat het akkoord toch als een dissonant werkt.
Aanvankelijk werd het alleen toegepast in mineur -waar ook de stijgende leidtoon voor de tonicatoon al 'extra' was-, maar in de Romantiek ook in majeur (ook weer een moll-dur effect dus), en in grondligging (Let op: in majeur is verlaging van grondtoon niet voldoende; ook de kwint moet dan verlaagd worden. Voorbeeld: II in C majeur = D-F-A; II Napels in C majeur = Des-F-As.
In lichte muziek wordt het op deze wijze niet of weinig gebruikt. In 'Speak no Evil'van Wayne Shorter zie je het Napels akkoord als wisselakkoord:
%%stretchlast 1
X:1
T:
M:4/4
L:1/8
%%MIDI program 79
Q:1/1=72
V:1 clef=treble
V:2 clef=treble
V:3 clef=bass
%%staves {1 2 3}
K:Cm
%%annotationfont Times 14
V:1
G cC | F8- | F8- | F8 ||
V:2
z z2 | z [G,B,E] z2 [G,B,E] z z[A,CE]- |[A,CE]4 z [A,CE] z2 |z [G,B,E] z2 [G,B,E] z z[A,CE] ||
V:3
z z2 | C,,2 G,,2 E,,2 C,,2 | _D,,2 A,,2 F,,2 _D,,_D,, | C,,2 G,,2 E,,2 C,,2 ||
Het kan wel op meer structurele wijze voorkomen (bv. doordat het dmv. een (II-V)je 'getonicaliseerd' wordt.) Dus: het Napels (6-)akkoord is de grote drieklank van het maj7-akkoord op de verlaagde II: in C -majeur en mineur- is 'Napels' dus Des(maj7).